نقش واسطه ای تنظیم هیجان در رابطه بین جو عاطفی خانواده و آمادگی برای یادگیری خود راهبر در دانش آموزان دوره اول متوسطه و دبیرستان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای تنظیم هیجان در رابطه بین جو عاطفی خانواده و آمادگی برای یادگیری خودراهبر در دانش آموزان دوره اول متوسطه و دبیرستان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دوره اول متوسطه و دبیرستان شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که از میان آنها ۵۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس جو عاطفی خانواده (FES)، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ) و مقیاس آمادگی برای یادگیری خودراهبر (SDL) بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین جو عاطفی خانواده و آمادگی برای یادگیری خودراهبر رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین تنظیم هیجان نقش واسطه ای معناداری در این رابطه ایفا می کند. به گونه ای که جو عاطفی مطلوب خانواده از طریق تقویت راهبردهای تنظیم هیجان کارآمد، به افزایش آمادگی برای یادگیری خودراهبر در دانش آموزان منجر می شود. بر اساس نتایج، مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. یافته های این پژوهش بر اهمیت جو عاطفی خانواده و نقش کلیدی تنظیم هیجان در شکل گیری و ارتقای یادگیری خودراهبر تاکید دارد و می تواند در تدوین برنامه های آموزشی و مداخلات خانواده محور مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

جو عاطفی خانواده ، تنظیم هیجان ، یادگیری خودراهبر ، دانش آموزان دوره متوسطه