تاثیر تعامل معلم و والدین بر پیشرفت تحصیلی و انگیزه یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع و ساختاریافته اثرات پیوند دو زیست بوم بنیادین تعلیم و تربیت یعنی «مدرسه» و «خانواده» بر دو سازه کلیدی «پیشرفت تحصیلی» و «انگیزه یادگیری» تدوین شده است. در این بررسی، با اتکا به یک رویکرد تحلیلی-مروری، ابتدا چارچوب های نظری مطرح در حوزه تعامل والد-معلم (نظریه بوم شناختی سامانه ها، الگوی شش گانه مشارکت اپستین، الگوی فرآیند مشارکت هوور-دمپسی و ساندلر، و نظریه خودتعیین گری) واکاوی شده اند. سپس مکانیزم های میانجی که از طریق آن ها تعامل سازنده میان معلمان و اولیا به ارتقای شایستگی های تحصیلی و درونی سازی انگیزه ها می انجامد، تشریح گردیده است. یافته های مستخرج از پژوهش ها و فراتحلیل های معتبر نشان می دهد که کیفیت رابطه والد-معلم، همسویی انتظارات آموزشی و برقراری ارتباطات دوسویه و غیرانتقادی، همبستگی معناداری با افزایش خودتنظیمی، ارتقای باورهای خودکارآمدی و کاهش افت تحصیلی دارد. در بخش پایانی، مهم ترین چالش ها و موانع ساختاری، فردی و فرهنگی سد راه این تعامل شناسایی شده و الگویی کاربردی در سه سطح معلم، مدیریت مدرسه و والدین به همراه توصیه های پژوهشی برای مطالعات آینده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم و والدین ، مشارکت خانواده ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه درونی یادگیری ، خودتنظیمی ، نظریه بوم شناختی