بازنگری در نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر یادگیری در مدارس هوشمند: چارچوب های پداگوژیک، مدل های تلفیق فناوری، شایستگی های نوین و سناریوهای اجرایی

تحولات شتابان فناوری اطلاعات و ارتباطات و ظهور مدارس هوشمند، پارادایم های سنتی آموزش و یادگیری را دستخوش دگرگونی بنیادین کرده است. در الگوهای سنتی، معلم به عنوان یگانه منبع و انتقال دهنده مستقیم اطلاعات در مرکز فرآیند تدریس قرار داشت؛ اما در بستر مدارس هوشمند که با دسترسی نامحدود به داده ها، ابزارهای چندرسانه ای، محیط های تعاملی و سامانه های یادگیری شخصی سازی شده شناخته می شوند، این نقش سنتی کارآمدی خود را از دست داده است. هدف این پژوهش، بازنگری ساختاریافته در نقش معلم و تحلیل گذار پداگوژیک از الگوی انتقال دهنده دانش به سوی تسهیل گر یادگیری، راهنمای شناختی و طراح تجارب یادگیری در مدارس هوشمند است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی تحلیلی بر پایه سنتزپژوهی، تحلیل اسنادی و مرور نظام مند مبانی نظری و تجربی حوزه فناوری آموزشی و علوم تربیتی است. یافته های تفصیلی پژوهش نشان می دهد که این گذار نقشی مستلزم بازتعریف شایستگی های حرفه ای معلمان در چارچوب دانش پداگوژیک فناوری محتوا، تسلط بر نظریه های یادگیری سازنده گرایی، هدایت خودراهبری فراگیران، طراحی داربست بندی های شناختی، مدیریت پویای کلاس های هوشمند و نظارت اخلاقی بر تعاملات دیجیتال است. همچنین پژوهش نشان می دهد که مدارس هوشمند به جای حذف معلم، نقش انسانی و کیفی او را ارتقا می بخشند. در نهایت، موانع موجود شناسایی، سناریوی عملیاتی مداخله تدوین و راهبردهای کاربردی و سیاستی برای بازسازی برنامه های تربیت معلم ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدارس هوشمند ، تسهیل گر یادگیری ، انتقال دانش ، فناوری آموزشی ، سازنده گرایی ، دانش پداگوژیک فناوری محتوا ، عاملیت یادگیرنده