تحلیل آمادگی مدارس برای استقرار فناوری های تحول آفرین آموزشی

استقرار موفق و پایدار فناوری های تحول آفرین در محیط های آموزشی نظیر هوش مصنوعی زاینده، سامانه های یادگیری تطبیقی، واقعیت افزوده، واقعیت مجازی و تحلیل گری کلان داده های یادگیری، فرآیندی پیچیده، چندوجهی و عمیقا وابسته به بافت سازمانی است. تجارب دهه های گذشته نشان داده است که رویکردهای تک بعدی و سخت افزارمحور که صرفا بر خرید تجهیزات و اتصال فیزیکی تمرکز داشته اند، نتوانسته اند به تحول واقعی در کیفیت پداگوژیک و عمق یادگیری دانش آموزان دست یابند. هدف بنیادین این پژوهش جامع، تبیین و تحلیل سازه چندبعدی آمادگی مدارس برای گذار به پارادایم فناوری های تحول آفرین، شناسایی متغیرهای اثرگذار و ترسیم چارچوبی عملیاتی برای ارزیابی و توانمندسازی ارکان مدرسه است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی تحلیلی مبتنی بر سنت پژوهش های اسنادی و بررسی نظام مند ادبیات نظری، مدل های پذیرش فناوری، چارچوب های بلوغ سازمانی و یافته های تجربی متقدم و متاخر در سطح ملی و بین المللی است. یافته های تفصیلی پژوهش نشان می دهد که سازه آمادگی مدرسه بر پنج ستون بنیادین استوار است: آمادگی زیرساختی و عدالت دسترسی، آمادگی انسانی و شایستگی های پداگوژیک دیجیتال معلمان، آمادگی رهبری و فرهنگ سازمانی، آمادگی یادگیرندگان و اخلاق فناوری، و آمادگی ارزیابی و بازخورد داده محور. همچنین نتایج نشان می دهد که اصلی ترین گلوگاه در مسیر استقرار نوآوری های دیجیتال، عدم توازن میان سرعت ورود ابزارها و نرخ انطباق پذیری پداگوژیک و فرهنگی معلمان و مدیران است. در نهایت، الگویی جامع برای سنجش وضعیت آمادگی مدارس و بسته ای از راهبردهای عملیاتی در سطوح سیاست گذاری، مدرسه ای و کلاسی تدوین گردیده است.

کلیدواژه ها:

آمادگی مدرسه ، فناوری های تحول آفرین ، تحول دیجیتال ، پداگوژی دیجیتال ، رهبری آموزشی ، سواد دیجیتال ، هوش مصنوعی آموزشی ، بار شناختی