کاربرد کلاس معکوس در ارتقای مشارکت و خودراهبری یادگیرندگان: چارچوب های پداگوژیک، سازوکارهای روان شناختی، سناریوهای عملیاتی و راهبردهای سیاستی

گذار از الگوهای سنتی مبتنی بر انتقال انفعالی به پداگوژی های یادگیرنده محور، ضرورتی انکارناپذیر در تحول نظام های آموزشی است. الگوی کلاس معکوس به عنوان یکی از پیشرفته ترین جلوه های یادگیری ترکیبی، با بازآرایی ساختار زمانی و مکانی آموزش، بستری کارآمد برای بازتعریف تعاملات کلاسی فراهم می سازد. هدف این مقاله جامع، واکاوی عمیق و همه جانبه کارکردهای کلاس معکوس در تقویت ابعاد سه گانه مشارکت تحصیلی شناختی، عاطفی و رفتاری و پرورش مولفه های خودراهبری و خودتنظیمی یادگیرندگان است. روش تحقیق به کار رفته، سنتزپژوهی تحلیلی انتقادی و مدل سازی مفهومی مبتنی بر شواهد تجربی و اسناد بالادستی است. در این بررسی، بنیان های شناختی و انگیزشی این الگو تبیین شده و ماتریس تعاملی فازهای سه گانه پیش، حین و پس از کلاس با راهبردهای پداگوژیک پیوند داده شده است. همچنین سناریوی عملیاتی تدریس در قالب یک درس نمونه، ابزارهای ارزیابی اصیل عملکردی، ماتریس روبریک سنجش شایستگی، راهکارهای عبور از شکاف دیجیتال و بسته جامع پیشنهادات در سطوح خرد، میانی و کلان ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

کلاس معکوس ، خودراهبری یادگیرنده ، مشارکت تحصیلی ، خودتنظیمی ، پداگوژی فعال ، بار شناختی ، بازخورد تکوینی