تحول دیجیتال در آموزش و پرورش از زیرساخت تا فرهنگ سازمانی

تحول دیجیتال در نظام آموزش و پرورش یکی از بنیادین ترین دگرگونی های ساختاری و پداگوژیک در عصر اطلاعات و دانایی به شمار می رود. برخلاف رویکردهای تقلیل گرایانه که تحول را صرفا در خرید تجهیزات سخت افزاری، هوشمندسازی ابزاری و راه اندازی سامانه های برخط می دانند، این پدیده ماهیتی چندبعدی، سیستمی و عمیقا پیوندخورده با فرهنگ سازمانی، عاملیت معلمان، بازطراحی برنامه درسی و رهبری آموزشی دارد. هدف این پژوهش، تبیین ابعاد، لایه ها و موانع تحول دیجیتال در آموزش و پرورش و بررسی مسیر گذار از توسعه زیرساخت های فناورانه به استقرار فرهنگ سازمانی یادگیرنده و نوآور است. روش تحقیق در این مقاله، توصیفی تحلیلی مبتنی بر واکاوی نظام مند اسناد بالادستی، الگوهای نظری و پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی است. یافته های مطالعه نشان می دهد تمرکز انحصاری بر لایه زیرساخت بدون بازآفرینی باورها، ارتقای سواد دیجیتال، تغییر روش های سنجش و توانمندسازی کادر آموزشی، به شکست طرح های فناورانه و مقاومت سازمانی می انجامد. تحول پایدار نیازمند هم راستایی میان سه لایه زیرساخت فنی، پداگوژی دیجیتال و فرهنگ سازمانی تعاملی است. در نهایت، الگوی مفهومی یکپارچه ای برای راهبری تحول دیجیتال در مدارس ارائه شده و الزامات نهادی، اخلاقی و سیاستی آن تشریح گردیده است.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، آموزش و پرورش ، فرهنگ سازمانی ، زیرساخت فناورانه ، سواد دیجیتال ، پداگوژی نوین ، رهبری آموزشی