سنجش اصیل به عنوان رویکردی نوین در ارزیابی عملکرد دانش آموزان

در نظام های آموزشی معاصر که بر توسعه شایستگی های عملی، حل مسئله و تفکر انتقادی تاکید دارند، سنجش سنتی مبتنی بر آزمون های تستی و محفوظات دیگر کارآمد نیست. سنجش اصیل به عنوان رویکردی نوین و جامع، بر ارزیابی عملکرد یادگیرندگان در موقعیت های واقعی، ملموس و شبیه سازی شده تمرکز دارد. هدف این پژوهش تبیین مبانی فلسفی، پداگوژیک و روان شناختی سنجش اصیل، تحلیل ابزارهای کاربردی آن و بررسی تاثیرات ساختاری این رویکرد بر کیفیت فرآیند یاددهی یادگیری است. روش تحقیق به شیوه توصیفی تحلیلی بر پایه واکاوی اسناد کتابخانه ای و مرور نظام مند پژوهش های معتبر داخلی و بین المللی انجام شده است. یافته های مطالعه نشان می دهد استفاده از ابزارهایی نظیر کارپوشه، سناریوهای حل مسئله، ارزیابی همتایان، پروژه های میدانی و روبریک های توصیفی موجب افزایش درگیری شناختی، رشد خودتنظیمی، کاهش اضطراب آزمون و تبدیل ارزشیابی به فرصتی برای یادگیری عمیق می گردد. گذار از سنجش حافظه محور به سنجش عملکردمحور مستلزم بازنگری در برنامه های تربیت معلم، اصلاح فرهنگ نمره گرایی و بازطراحی بسترهای سنجش عملکردی است.

کلیدواژه ها:

سنجش اصیل ، ارزیابی عملکرد ، دانش آموزان ، یادگیری معنادار ، شایستگی های عملی ، روبریک ، خودتنظیمی ، ارزشیابی کیفی