بررسی ارتباط ارزشیابی عملکردی با استرس آموزشی و مشارکت فعال در یادگیری

پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط ارزشیابی عملکردی با استرس آموزشی و مشارکت فعال در یادگیری دانش آموزان انجام شد. اهمیت این پژوهش از آنجا ناشی می شود که شیوه های ارزشیابی می توانند بر تجربه هیجانی و میزان درگیری دانش آموزان در فرایند یادگیری اثرگذار باشند. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه تشکیل دادند که از میان آنان نمونه ای به شیوه نمونه گیری تصادفی انتخاب شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه ارزشیابی عملکردی، پرسشنامه استرس آموزشی و پرسشنامه مشارکت فعال در یادگیری استفاده شد. پس از تکمیل ابزارها، داده های گردآوری شده با استفاده از نرم افزارهای آماری تحلیل شدند. مدل تحلیل مطالب بر پایه آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تنظیم شد. همچنین، به منظور بررسی نقش احتمالی استرس آموزشی، مدل میانجی گری مورد آزمون قرار گرفت. یافته ها نشان داد بین ارزشیابی عملکردی و استرس آموزشی رابطه منفی و معناداری وجود دارد؛ به این معنا که با افزایش استفاده از روش های ارزشیابی عملکردی، میزان استرس آموزشی دانش آموزان کاهش می یابد. همچنین، بین ارزشیابی عملکردی و مشارکت فعال در یادگیری رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد. نتایج بیانگر آن بود که استرس آموزشی با مشارکت فعال در یادگیری رابطه منفی داشته و در ارتباط میان ارزشیابی عملکردی و مشارکت فعال نقش میانجی ایفا می کند. بر این اساس، استفاده هدفمند از ارزشیابی عملکردی همراه با ملاک های شفاف، بازخورد سازنده و فرصت اصلاح عملکرد می تواند به کاهش استرس و افزایش مشارکت یادگیرندگان کمک کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی عملکردی ، استرس آموزشی ، مشارکت فعال در یادگیری ، دانش آموزان ، بازخورد آموزشی