تاثیر روش تدریس فعال بر خودباوری ،انگیزش ویادگیری پایداردانش آموزان درمدارس

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر خودباوری، انگیزش تحصیلی و یادگیری پایدار دانش آموزان در مدارس انجام شده است. روش تدریس فعال با درگیرکردن دانش آموزان در فرایند یادگیری، فرصت مناسبی برای مشارکت، پرسشگری، حل مسئله، تعامل و مسئولیت پذیری فراهم می سازد. این پژوهش به شیوه توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای، مقالات علمی و پژوهش های مرتبط انجام گرفته است. در روند پژوهش، ابتدا مفاهیم تدریس فعال، خودباوری، انگیزش تحصیلی و یادگیری پایدار بررسی شد و سپس ارتباط میان روش های فعال تدریس و ابعاد شناختی، عاطفی و رفتاری دانش آموزان مورد تحلیل قرار گرفت. مدل تحلیل مطالب بر مقایسه روش های سنتی و فعال تدریس و بررسی پیامدهای آن ها در فرایند یاددهی یادگیری استوار بود. یافته ها نشان داد که استفاده از روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله، ایفای نقش و آموزش پروژه محور، میزان مشارکت دانش آموزان را در کلاس افزایش می دهد. این مشارکت فعال، احساس توانمندی و خودباوری دانش آموزان را تقویت کرده و زمینه بروز استعدادها و توانایی های آنان را فراهم می کند. همچنین، تجربه موفقیت در فعالیت های کلاسی، دریافت بازخورد سازنده و امکان بیان دیدگاه ها، موجب افزایش انگیزش درونی و علاقه آنان به یادگیری می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد دانش آموزانی که در فرایند یادگیری نقش فعالی دارند، مطالب درسی را عمیق تر درک می کنند و توانایی بیشتری در کاربرد آموخته ها در موقعیت های واقعی دارند؛ بنابراین، یادگیری آنان ماندگارتر خواهد بود. در مجموع، به کارگیری هدفمند روش های تدریس فعال می تواند به ارتقای کیفیت آموزش، افزایش انگیزش، تقویت خودباوری و ایجاد یادگیری پایدار در دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، خودباوری ، انگیزش تحصیلی ، یادگیری پایدار ، دانش آموزان ، مدارس.