شناخت دو و میدانی به عنوان ورزش مادر و اهمیت به ان به عنوان پایه و اساس بسیاری از ورزش های دیگر

دو و میدانی به عنوان کهن ترین و بنیادی ترین رشته ورزشی، همواره جایگاه ویژه ای در نظام آموزش و پرورش حرکتی جوامع بشری داشته است. این ورزش که ریشه در نیازهای طبیعی انسان به دویدن، پریدن و پرتاب کردن دارد، به درستی مادر تمام ورزش ها لقب گرفته است؛ چراکه الگوهای حرکتی بنیادین در آن به صورت خالص و بدون پیچیدگی های ابزاری و تکنیکی رشته های دیگر بروز می یابد. اهمیت ژرف این ورزش در آن است که می تواند به عنوان پایه و اساس آمادگی جسمانی عمومی و اختصاصی برای اکثر رشته های ورزشی محسوب شود و از این رو، پرداختن به آن در سطوح پایه، زیربنایی استوار برای پیشرفت در سایر حوزه های ورزشی فراهم می آورد. توسعه مهارت های پایه دو و میدانی، از جمله سرعت، استقامت، انعطاف پذیری و توان انفجاری، نه تنها به بهبود عملکرد ورزشکاران در رشته های تخصصی خود کمک شایانی می کند، بلکه زمینه ساز کشف و پرورش استعدادهای نهفته در عرصه قهرمانی نیز می شود. از منظر علمی، فعالیت های متنوع در این رشته، سازگاری های فیزیولوژیک و عصبی-عضلانی ارزشمندی را در بدن ایجاد می کند که می تواند به عنوان یک برنامه پیش نیاز موثر برای ورود به بسیاری از ورزش های پیچیده تر مد نظر قرار گیرد. بدین ترتیب، توجه جدی به دو و میدانی در برنامه های درسی تربیت بدنی و نیز در سطوح حرفه ای، گامی حیاتی در جهت ارتقای سلامت عمومی جامعه و نیز موفقیت های بین المللی ورزشکاران به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

دو میدانی ، ورزش مادر ، ورزش ، رشته ورزشی