بررسی تاثیر استفاده مفرط از فناوری بر کاهش همدلی (Empathy Decline) و توانایی درک احساسات دیگران در تعاملات اجتماعی کودکان و نوجوانان

این مقاله با رویکردی تحلیلی-توصیفی، به بررسی تاثیر استفاده مفرط از فناوری بر کاهش همدلی و تضعیف توانایی درک احساسات دیگران در تعاملات اجتماعی کودکان و نوجوانان می پردازد. مسئله اصلی پژوهش آن است که چگونه گسترش ابزارهای دیجیتال، شبکه های اجتماعی، بازی های برخط و الگوهای ارتباطی مبتنی بر صفحه نمایش، می تواند کیفیت تجربه های عاطفی و اجتماعی نسل جدید را دگرگون کند. نتایج تحلیل نشان می دهد که وابستگی افراطی به فناوری، از طریق کاهش تعاملات چهره به چهره، محدود شدن مواجهه با نشانه های غیرکلامی، کاهش تمرین های عاطفی در محیط خانواده و مدرسه، و تقویت ارتباطات سریع و سطحی، زمینه تضعیف تدریجی همدلی را فراهم می سازد. این فرایند به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی اهمیت بیشتری دارد، زیرا این دوره ها زمان شکل گیری مهارت های شناخت هیجانی، نظریه ذهن و تنظیم روابط اجتماعی هستند. همچنین یافته های مقاله نشان می دهد که استفاده افراطی از فناوری می تواند به افزایش فاصله عاطفی، کاهش حساسیت نسبت به رنج دیگران، ضعف در گفت وگوی موثر، و بروز رفتارهای ناسازگار اجتماعی منجر شود. در پایان، بر ضرورت مداخله هم زمان خانواده، مدرسه و نظام فرهنگی برای ایجاد تعادل میان بهره گیری از فناوری و حفظ پیوندهای انسانی تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

استفاده مفرط از فناوری ، همدلی ، درک احساسات دیگران ، کودکان و نوجوانان ، تعاملات اجتماعی و فضای دیجیتال.