نقش فعالیتهای پرورشی در تقویت احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه

مدرسه تنها محیطی برای انتقال دانش و مفاهیم آموزشی نیست، بلکه یکی از مهم ترین محیط های اجتماعی و تربیتی در شکل گیری شخصیت، هویت و نگرش دانش آموزان به شمار می رود. یکی از عوامل مهم در موفقیت فرایند تربیت، ایجاد و تقویت احساس تعلق دانش آموزان به مدرسه است. احساس تعلق به مدرسه به معنای احساس پذیرش، ارزشمندی، امنیت، عضویت و ارتباط عاطفی دانش آموز با مدرسه، معلمان، همسالان و فعالیت های مدرسه است. در این میان، فعالیت های پرورشی می توانند با فراهم کردن فرصت مشارکت، همکاری، ابراز توانایی ها، مسئولیت پذیری و برقراری روابط اجتماعی مثبت، زمینه مناسبی برای شکل گیری این احساس فراهم کنند. فعالیت هایی مانند برنامه های فرهنگی و هنری، مسابقات ورزشی، فعالیت های مذهبی و اخلاقی، اردوها، تشکل های دانش آموزی، فعالیت های اجتماعی، برنامه های مناسبتی و مشارکت در امور مدرسه، دانش آموزان را از حالت دریافت کننده صرف آموزش خارج کرده و آنان را به اعضای فعال جامعه مدرسه تبدیل می کنند. پژوهش های انجام شده نیز ارتباط احساس تعلق به مدرسه با اشتیاق تحصیلی، انگیزش پیشرفت، بهزیستی مدرسه و مشارکت دانش آموزان را نشان داده اند. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی مفهوم احساس تعلق به مدرسه، جایگاه فعالیت های پرورشی و سازوکارهای تاثیرگذاری این فعالیت ها بر تعلق مدرسه ای می پردازد و در پایان راهکارهایی برای اثربخشی بیشتر فعالیت های پرورشی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

فعالیت های پرورشی ، احساس تعلق به مدرسه ، دانش آموزان ، مشارکت دانش آموزی ، تربیت اجتماعی ، مدرسه.