بررسی تاثیر محیط های یادگیری هوشمند بر شکل گیری درگیری تحصیلی و انتقال یادگیری با نقش تعدیل گر خودتنظیمی

گسترش فناوری های نوین و شکل گیری محیط های یادگیری هوشمند، فرصت های جدیدی را برای بازطراحی فرایند یاددهی و یادگیری فراهم کرده است. این محیط ها با بهره گیری از امکانات تعاملی، شخصی سازی محتوا، ارائه بازخورد، تحلیل عملکرد و دسترسی انعطاف پذیر به منابع آموزشی، می توانند تجربه یادگیری دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهند. محیط های یادگیری هوشمند، در صورت طراحی مناسب، می توانند زمینه افزایش مشارکت، انگیزش، تعامل و فعالیت شناختی دانش آموزان را فراهم کنند و از طریق ایجاد موقعیت های متنوع یادگیری، فرصت مناسبی برای انتقال دانش و مهارت به شرایط جدید ایجاد نمایند. همچنین، شواهد پژوهشی بر اهمیت خودتنظیمی در یادگیری فناورانه تاکید دارند و نشان می دهند دانش آموزانی که از توانایی بیشتری در برنامه ریزی، مدیریت زمان، پایش عملکرد و اصلاح راهبردهای یادگیری برخوردارند، معمولا استفاده موثرتری از فرصت های آموزشی دارند. بر این اساس، انتظار می رود خودتنظیمی بتواند نقش تعدیل کننده در رابطه میان محیط های یادگیری هوشمند و پیامدهای یادگیری داشته باشد و تفاوت های فردی دانش آموزان را در میزان بهره مندی از این محیط ها توضیح دهد. اثربخشی محیط های یادگیری هوشمند را نمی توان صرفا بر اساس میزان استفاده از فناوری یا تعداد ابزارهای آموزشی ارزیابی کرد، بلکه کیفیت تعامل دانش آموز با محیط، میزان درگیری او در فعالیت های آموزشی و توانایی انتقال آموخته ها اهمیت بیشتری دارد. از این منظر، تقویت خودتنظیمی باید در کنار توسعه محیط های هوشمند مورد توجه قرار گیرد تا دانش آموز بتواند به شکل آگاهانه و هدفمند از امکانات فناورانه استفاده کند. یافته ها و مباحث این پژوهش می تواند

کلیدواژه ها:

محیط های یادگیری هوشمند ، درگیری تحصیلی ، انتقال یادگیری ، تعدیل گر خودتنظیمی