بررسی رابطه بین سواد دیجیتال معلمان و اثربخشی تدریس مجازی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین سواد دیجیتال معلمان و اثربخشی تدریس مجازی بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. در عصر حاضر که فناوری های دیجیتال به سرعت در حال نفوذ به تمامی عرصه های زندگی بشری هستند، نظام های آموزشی نیز ناگزیر از پذیرش و به کارگیری این فناوری ها در فرآیند یاددهی-یادگیری می باشند. با توجه به اینکه سواد دیجیتال معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در موفقیت آموزش مجازی شناخته شده است، این پژوهش به دنبال تبیین چگونگی تاثیرگذاری این متغیر بر اثربخشی تدریس در فضای مجازی و در نهایت بر پیشرفت تحصیلی دانش آموزان می باشد. روش پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری شامل کلیه معلمان و دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ می باشد. حجم نمونه با استفاده از فرمول کوکران به تعداد ۳۸۴ نفر از معلمان و ۳۸۴ نفر از دانش آموزان برآورد گردید که به روش نمونه گیری طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد سواد دیجیتال، پرسشنامه محقق ساخته اثربخشی تدریس مجازی و معدل تحصیلی دانش آموزان به عنوان شاخص پیشرفت تحصیلی بود. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش های آمار توصیفی (میانگین، انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین سواد دیجیتال معلمان و اثربخشی تدریس مجازی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین بین اثربخشی تدریس مجازی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری مشاهده گردید. نتایج تحلیل رگرسیون نیز حاکی از آن بود که سواد دیجیتال معلمان توانایی پیش بینی معنادار اثربخشی تدریس مجازی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان را دارد. بر اساس یافته های این پژوهش می توان نتیجه گرفت که ارتقای سواد دیجیتال معلمان از طریق برگزاری دوره های آموزشی ضمن خدمت، می تواند به بهبود کیفیت تدریس مجازی و در نتیجه افزایش پیشرفت تحصیلی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

سواد دیجیتال ، اثربخشی تدریس ، تدریس مجازی ، پیشرفت تحصیلی ، آموزش الکترونیکی