روشهای تدریس دانش آموز محور

روش های تدریس دانش آموز محور، رویکردی نوین در نظام های آموزشی است که نقش مرکزی یادگیرنده را در فرایند یاددهی یادگیری برجسته می سازد و بر انتقال مسئولیت یادگیری از معلم به دانش آموز تاکید دارد. این رویکرد، مبتنی بر نظریه های سازنده گرایی و شناختی است که یادگیری را فرایندی فعال، اجتماعی و مبتنی بر ساخت معنا توسط خود فرد می دانند. در روش های دانش آموز محور، معلم از جایگاه انتقال دهنده ی صرف اطلاعات خارج شده و به نقش تسهیل گر، راهنما و طراحی کننده ی موقعیت های یادگیری تبدیل می شود. دانش آموزان در این الگو، از طریق کاوشگری، حل مسئله، بحث گروهی، کارهای عملی گروهی و یادگیری مبتنی بر همکاری، به ساخت دانش خود می پردازند و مهارت های تفکر انتقادی و خلاقیت در آن ها پرورش می یابد. پژوهش های انجام شده نشان می دهد که اجرای این روش ها، ضمن افزایش انگیزه و خودکارآمدی تحصیلی، به تعمیق درک مفاهیم و ماندگاری بیشتر یادگیری منجر می شود. با این حال، چالش هایی نظیر زمان بربودن، نیاز به آموزش معلمان، محدودیت های ساختاری کلاس و کمبود منابع مناسب، موانعی بر سر راه پیاده سازی گسترده ی آن هستند. بررسی تطبیقی الگوهای مختلف این رویکرد، حاکی از تنوع گسترده ی آن ها از جمله یادگیری مبتنی بر پرسش های باز، یادگیری مشارکتی، روش اکتشافی و تدریس با استفاده از موقعیت های مسئله دار است. در مجموع، موفقیت این روش ها به تغییر نگرش معلمان، حمایت نظام آموزشی و طراحی محیط های یادگیری پویا وابسته است تا بتواند نیازهای متنوع فراگیران را پاسخ گوید. این مقاله با مرور نظام مند پژوهش های پیشین، به تبیین مبانی، کاربست ها و پیامدهای روش های دانش آموز محور می پردازد و افق های نوین در این حوزه را ترسیم می نماید.

کلیدواژه ها:

روش تدریس ، روش دانش آموز محور ، دانش آموزان ، یادگیری فعال