« یادگیری همتا محور (Peer Tutoring): بررسی تاثیر تعاملات بین فردی بر ارتقای مهارت های علمی»

یادگیری همتا محور یکی از رویکردهای مشارکتی در آموزش است که در آن دانش آموزان یا دانشجویان با نقش های آموزشی مکمل، به یادگیری یکدیگر کمک می کنند. این رویکرد با تکیه بر تعاملات بین فردی، گفت وگو، بازخورد فوری، توضیح دادن مفاهیم و حل مشترک مسئله، زمینه ای فعال برای ساخت دانش فراهم می سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری همتا محور و کیفیت تعاملات بین فردی بر ارتقای مهارت های علمی انجام شده است. مهارت های علمی مورد توجه شامل مشاهده، پرسشگری، فرضیه سازی، استدلال، حل مسئله، تحلیل داده ها و ارائه نتایج علمی است. در فرایند یادگیری همتا محور، فراگیران از طریق تبادل دیدگاه ها و تبیین مفاهیم برای یکدیگر، نه تنها دانش علمی خود را تثبیت می کنند، بلکه مهارت های ارتباطی، مسئولیت پذیری، خودتنظیمی و اعتمادبه نفس علمی آنان نیز تقویت می شود. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد تعامل موثر میان همتایان، به ویژه در محیط های یادگیری ساختارمند و با نظارت معلم، می تواند فهم عمیق تر مفاهیم علمی و مشارکت فعال تر فراگیران را به دنبال داشته باشد. با این حال، اثربخشی این روش به عواملی مانند انتخاب مناسب همتاها، تعیین نقش های روشن، آموزش مهارت های همکاری و فراهم کردن بازخورد مستمر وابسته است. بر این اساس، یادگیری همتا محور می تواند به عنوان راهبردی کارآمد برای بهبود کیفیت آموزش علوم و پرورش مهارت های علمی فراگیران در محیط های آموزشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری همتا محور ، تعاملات بین فردی ، مهارت های علمی ، یادگیری مشارکتی ، آموزش علوم ، حل مسئله ، بازخورد همتا.