نقش یادگیری تلفیقی (حضوری–مجازی) در آموزش زبان عربی

یادگیری تلفیقی به عنوان رویکردی نوین در آموزش، با ترکیب ظرفیت های آموزش حضوری و محیط های یادگیری مجازی، امکان ایجاد فرایندی انعطاف پذیر، تعاملی و متناسب با نیازهای یادگیرندگان را فراهم می کند. آموزش زبان عربی، به دلیل ضرورت تقویت هم زمان مهارت های خواندن، نوشتن، شنیدن، سخن گفتن و درک ساختارهای زبانی، نیازمند استفاده از روش هایی است که فرصت تمرین و تعامل بیشتری در اختیار دانش آموزان قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش یادگیری تلفیقی (حضوری–مجازی) در آموزش زبان عربی انجام شده است. در این مقاله، با استفاده از رویکرد توصیفی تحلیلی، ظرفیت های آموزش حضوری و مجازی و چگونگی ترکیب آنها در فرایند یاددهی یادگیری زبان عربی بررسی شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که یادگیری تلفیقی می تواند با افزایش فرصت تمرین، دسترسی آسان تر به محتوای آموزشی، ایجاد امکان تکرار و مرور، تقویت تعامل میان معلم و دانش آموز و فراهم کردن فعالیت های متنوع، کیفیت یادگیری زبان عربی را ارتقا دهد. همچنین، استفاده هدفمند از محتوای چندرسانه ای می تواند در تقویت مهارت شنیداری و تلفظ عربی نقش موثری داشته باشد. بااین حال، موفقیت این الگو به عواملی مانند دسترسی مناسب به فناوری، سواد دیجیتال معلم و دانش آموز، طراحی اصولی محتوای مجازی و مدیریت صحیح زمان وابسته است. بر این اساس، یادگیری تلفیقی زمانی می تواند به بهبود آموزش زبان عربی منجر شود که بخش حضوری و مجازی به صورت مکمل و هدفمند طراحی شوند و فناوری جایگزین تعامل آموزشی معلم و دانش آموز نشود.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، آموزش زبان عربی ، یادگیری زبان ، فناوری آموزشی ، یاددهی یادگیری