عرفان وحی یاعرفان وهم؟

این مقاله تحت عنوان " گذری بر شخصیت عرفانی امام جواد۷و تفاوت آن با عرفان های نوظهور" به بررسی عرفان در آموزه های معرفتی امام جواد۷و تفاوت آن با عرفان های نوظهور پرداخته است.به دلیل گسترش عرفان های نوظهور و رونق بازار معنویت های جدید که ما در عصر خود شاهد رشد سریع آن هستیم و با توجه به گرایش انسان به معنویت و معرفت شهودی، تدوین چنین اثری ضروری به نظر می رسد.عرفان از نظر لغوی، درک و دریافتن چیزی از روی اثر آن با اندیشه و تدبر است و اخص از علم و نقطه مقابل واژه ی انکار است. و از نظر اصطلاحی، به معنای شناخت حق تعالی و خداشناسی از طریق کشف و شهود است. عرفان امام جواد۷بر مبانی فطرت، شریعت و عقل استوار و در مرحله های نظری و عملی نمایان گشت که حضرت ژرف ترین و والاترین اندیشه ها را در جایگاه شناخت خدا داشتند که آن ها را با پرمعناترین کلمات بر زبان آورده اند. خدا را مبدا هستی و واجد والاترین صفات جلال و جمال می دانستند. در گفتار و کردار، عرفان الهی را به بهترین شکل به کار می بستند و لحظه ای از زندگی ایشان برای غیر خدا نبود و در هر لحظه ی سلوک واجد عالی ترین مقامات عرفانی بودند.در مقابل عرفان امام، عرفان های کاذب قرار دارند که مبانیشان چیزی جز پوچ گرایی و خرافه نیست و سلوکشان تنها ریاضت های نامعقول و هواپرستی است و در نهایت هدفشان وصول به آرامش و لذت کاذب است. این اثر نسبت به آثار پیشین از جامعیت ویژه ای برخوردار است. در این مقاله عرفان امام جواد۷به عنوان نمونه ای از عرفان اسلامی در مبانی، آموزه ها، مقامات و اهداف با عرفان های نوظهور تباین دارد؛ چرا که سلوک صحیح به سالک معرفت نشان داده و او را به معرفت حقیقی و شهود قلبی حضرت حق می رساند. بنابراین شایسته است که سالکان راه دوست با تاسی به این امام معصوم در طریق درست قرار گرفته و از گزند عرفان های کاذب در امان بمانند.