خلاقیت در تدریس و آموزش

تحولات فناورانه و دگرگونی های شتابان در ساختار دانش، نظام های آموزشی معاصر را با ضرورتی اجتناب ناپذیر روبه رو ساخته است: عبور از پارادایم سنتی انتقال مکانیکی اطلاعات و ورود به پارادایم سازنده گرایی، تفکر واگرا و پرورش خلاقیت. این مقاله در قالب یک پژوهش بنیادی–کاربردی با رویکرد توصیفی–تحلیلی و سنتز انتقادی، به کالبدشکافی جامع مفهوم خلاقیت در ساحت آموزش و پرورش می پردازد. در این راستا، مبانی عصب شناختی و نظریه های روان شناختی خلاقیت (از جمله نظریه مولفه ای آمابیل، مدل سرمایه گذاری استرنبرگ و نظریه هوش های چندگانه)، تمایز ظریف میان تدریس خلاقانه و تدریس برای پرورش خلاقیت، الگوها و روش های تدریس فعال (مانند گیمیفیکیشن، طراحی آموزشی مبتنی بر مسئله، تکنیک های تفکر جانبی و کلاس معکوس)، نقشه راه تلفیق فناوری های تحول آفرین نظیر هوش مصنوعی، و الگوهای جایگزین سنجش توصیفی–عملکردی تبیین شده اند. همچنین موانع ساختاری، پداگوژیک و فرهنگی پیش روی معلمان مورد واکاوی قرار گرفته و در نهایت یک چارچوب عملیاتی چندسطحی برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان درسی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

خلاقیت در تدریس ، تفکر واگرا ، یادگیری فعال ، گیمیفیکیشن در آموزش ، طراحی محیط یادگیری ، سنجش اصیل ، موانع نوآوری آموزشی.