تبیین رابطه خودکارآمدی حرفه ای هنرجویان با پیشرفت مهارتی آنان در آموزش طراحی و دوخت

پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان خودکارآمدی حرفه ای هنرجویان و پیشرفت مهارتی آنان در رشته طراحی و دوخت انجام شده است. این مطالعه به روش مروری کتابخانه ای و با بررسی منابع معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی سال های ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۲ صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که خودکارآمدی حرفه ای به عنوان یکی از مولفه های اساسی انگیزش شغلی، نقشی تعیین کننده در کیفیت یادگیری مهارت های عملی ایفا می کند. هنرجویانی که از باورهای بالایی نسبت به توانایی های خود در انجام وظایف حرفه ای برخوردارند، با پشتکار بیشتر و راهبردهای موثرتری به آموزش طراحی و دوخت می پردازند. این رابطه به ویژه در مراحل پیچیده الگوکشی و دوخت قطعات حساس، به وضوح قابل مشاهده است. همچنین، نتایج مرور منابع حاکی از آن است که خودکارآمدی نه تنها بر سرعت یادگیری، بلکه بر دقت و کیفیت نهایی محصولات دوخته شده نیز تاثیر مثبت دارد. عواملی چون تجارب موفق پیشین، بازخوردهای تشویقی مدرسان و جو حمایت گر آموزشی، از مهم ترین بسترهای تقویت این خودکارآمدی محسوب می شوند. در مقابل، هنرجویان با خودکارآمدی پایین، اغلب دچار اضطراب عملکرد شده و از پذیرش چالش های جدید در طراحی اجتناب می ورزند. به طور کلی، مرور نظام مند ادبیات پژوهشی نشان می دهد که خودکارآمدی حرفه ای یک پیش بینی کننده قوی برای پیشرفت مهارتی در این حوزه است و نیازمند توجه ویژه در برنامه ریزی درسی می باشد.

کلیدواژه ها:

خودکار آمدی حرفه ای ، هنرجویان ، مهارت ، آموزش ، طراحی ، دوخت