بررسی رابطه خودتنطیمی یادگیری با رضایت وموفقیت تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه خودتنظیمی یادگیری با رضایت و موفقیت تحصیلی دانش آموزان انجام شد. خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از مهم ترین متغیرهای روان شناختی و آموزشی، به توانایی دانش آموز در برنامه ریزی، پایش، کنترل و ارزیابی فرایند یادگیری اشاره دارد و از دیدگاه صاحب نظران، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری، استمرار تلاش، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف آموزشی دارد. از سوی دیگر، رضایت تحصیلی به عنوان یکی از شاخص های مهم سازگاری تحصیلی و عاطفی، نشان دهنده احساس مثبت دانش آموز نسبت به تجربه مدرسه و فرایند یادگیری است و موفقیت تحصیلی نیز بیانگر میزان دستیابی دانش آموز به اهداف آموزشی و عملکرد مطلوب در تکالیف و آزمون هاست. این مقاله با رویکرد مروری و تحلیلی، به بررسی پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با خودتنظیمی یادگیری، رضایت تحصیلی و موفقیت تحصیلی پرداخت و نشان داد که میان این متغیرها رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزان دارای خودتنظیمی بالاتر، معمولا رضایت بیشتری از تحصیل دارند، انگیزش بالاتری نشان می دهند، بهتر با فشارهای آموزشی کنار می آیند و در نهایت موفقیت تحصیلی بیشتری کسب می کنند. در مقابل، ضعف در خودتنظیمی می تواند منجر به افت تحصیلی، کاهش رضایت از مدرسه، اضطراب امتحان و ناتوانی در مدیریت تکالیف شود. بر این اساس، آموزش مهارت های خودتنظیمی باید به عنوان یکی از اولویت های اساسی نظام آموزشی مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، رضایت تحصیلی ، موفقیت تحصیلی