بررسی نقش روش های تدریس فعال در تقویت شور و شوق یادگیری اشعار شاهنامه در میان دانش آموزان

هدف از این پژوهش، بررسی تاثیر روش های تدریس بر میزان انگیزه و شور و شوق یادگیری اشعار شاهنامه است. با توجه به دشواری های زبانی و ساختاری اشعار فردوسی، روش های سنتی (سخنرانی محور) غالبا منجر به بی میلی و یادگیری سطحی می شوند. این مطالعه با روش مروری (Review Article) به بررسی ادبیات پژوهشی موجود در زمینه پیوند میان نظریات یادگیری ساختن گرا و آموزش ادبیات کلاسیک پرداخته است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش هایی نظیر «نمایش گری»، «یادگیری مبتنی بر مسئله»، «استفاده از رسانه های دیجیتال» و «روش های روایت گری»، می تواند با ایجاد تصویرسازی ذهنی و درگیر کردن عواطف، شور و شوق یادگیری را به طور معناداری افزایش دهد. نتیجه گیری پژوهش بر ضرورت گذار از تدریس متن محور به تدریس شخصیت محور و تجربه-محور تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس ، شاهنامه ، شور و شوق یادگیری ، یادگیری فعال ، ادبیات فارسی.