مقایسه اثربخشی درمان شناختی‑رفتاری و مثبت گرا بر تاب آوری

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان شناختی‑رفتاری و درمان مثبت‑گرا بر تاب آوری انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون‑پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه اول مدارس شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵‑۱۴۰۴ بودند که از بین آن ها نمونه ای به حجم ۴۵ نفر با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایدهی شدند. گروه آزمایش اول تحت درمان شناختی‑رفتاری و گروه آزمایش دوم تحت درمان مثبت‑گرا قرار گرفتند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه تاب آوری کانر و دیویدسون استفاده شد. یافته های پژوهش نشان داد که هر دو رویکرد درمانی در افزایش تاب آوری موثر بوده اند، اما درمان مثبت‑گرا تاثیر بیشتری نسبت به درمان شناختی‑رفتاری بر تاب آوری داشته است. بر اساس یافته های به دست آمده می توان نتیجه گرفت که اگرچه هر دو روش درمانی می توانند در جهت افزایش تاب آوری مورد استفاده قرار گیرند، اما رویکرد مثبت‑گرا به دلیل تاکید بر پرورش توانمندی ها، هیجان های مثبت و معنا در زندگی، اثربخشی بیشتری در ارتقای تاب آوری دارد. بنابراین پیشنهاد می شود که در مداخلات روان شناختی با هدف افزایش تاب آوری، به ویژه در جمعیت دانش آموزی، از رویکرد مثبت‑گرا در کنار رویکرد شناختی‑رفتاری استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی‑رفتاری ، درمان مثبت‑گرا ، تاب آوری ، دانش آموزان ، اثربخشی.