اثربخشی معنویت درمانی بر انعطاف پذیری کنشی و کیفیت روابط زناشویی در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی معنویت درمانی بر انعطاف پذیری کنشی و کیفیت روابط زناشویی در زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز بود. جامعه پژوهش حاضر شامل کلیه زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز روان شناختی شهر اهواز در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. حجم نمونه ۳۰ زوج بود که بر اساس روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۱۵ زوج) جای دهی شدند. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، پیش آزمون–پس آزمون با گروه گواه بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه انعطاف پذیری کنشی کانر و دیویدسون (۲۰۰۳) و مقیاس کیفیت روابط زناشویی باسبی و همکاران (۱۹۹۵) بود. پس از جای دهی تصادفی آزمودنی ها در دو گروه، از هر دو گروه پیش آزمون به عمل آمد. سپس، مداخله معنویت درمانی اقتباس شده از سعلبی فرد و همکاران (۱۴۰۱) در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای برای گروه آزمایش اجرا شد، در حالی که گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. پس از پایان مداخله، از هر دو گروه پس آزمون به عمل آمد. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری (مانکوا) و تحلیل کوواریانس تک متغیری (آنکوا) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که معنویت درمانی بر مجموعه متغیرهای انعطاف پذیری کنشی و کیفیت روابط زناشویی اثر معناداری دارد (۲۶۳/۳۸ F=، ۰۰۰۱/۰>P). همچنین، نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیری نشان داد که معنویت درمانی بر انعطاف پذیری کنشی (۵۳۴/۵۹F=، ۰۰۰۱/۰>P) و کیفیت روابط زناشویی (۹۳۵/۵۵F=، ۰۰۰۱/۰>P) اثر معنادار دارد؛ بنابراین، می توان نتیجه گرفت که معنویت درمانی با افزایش انعطاف پذیری کنشی و بهبود کیفیت روابط زناشویی، مداخله ای موثر برای زوجین دارای تعارضات زناشویی مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر اهواز است.

کلیدواژه ها:

معنویت درمانی ، انعطاف پذیری کنشی ، کیفیت روابط زناشویی ، زوجین ، تعارضات زناشویی.