اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد برتحمل پریشانی و ارتقای رضایت زناشویی در زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده قوه قضاییه شهر اهواز

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و ارتقای رضایت زناشویی در زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده قوه قضاییه شهر اهواز بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده قوه قضاییه شهر اهواز در سال ۱۴۰۵ تشکیل دادند که تعداد آنان ۱۷۰ زوج بود. از میان این جامعه، ۳۰ زوج (۶۰ نفر) با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند؛ به گونه ای که هر گروه شامل ۱۵ زوج بود. طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون، پس آزمون و گروه گواه بود. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، مقیاس رضایت زناشویی هادسون، هریسون و کروسکاپ (۱۹۸۱) و پروتکل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ایفرت و فورسایت (۲۰۰۵) بودند. پس از انتخاب نمونه ها و جایگزینی تصادفی گروه ها، از هر دو گروه پیش آزمون به عمل آمد. سپس گروه آزمایش تحت مداخله درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد طی ۸ جلسه گروهی ۹۰ دقیقه ای (هفته ای دو جلسه) قرار گرفت، در حالی که گروه گواه هیچ گونه مداخله روان شناختی دریافت نکرد. پس از پایان جلسات درمان، پس آزمون از هر دو گروه به عمل آمد. داده های پژوهش با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری و تک متغیری و نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ مورد تجزیه وتحلیل قرار گرفت. با توجه به یافته های به دست آمده مقدار ۴۰۰/۸۴=F، ۰۰۰۱/۰P< و مجذور اتا=۷۵۴/۰ به دست آمد که نشان می دهد تحلیل کوواریانس چندمتغیری به طور کلی معنادار بوده است و نتایج نشان می دهد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر تحمل پریشانی و ارتقای رضایت زناشویی در زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده قوه قضاییه شهر اهواز اثر دارد.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، تحمل پریشانی ، رضایت زناشویی ، زوجین متقاضی طلاق.