پیش بینی کیفیت روابط عاطفی بزرگسالی بر اساس سبک های دلبستگی و آسیب های هیجانی کودکی

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش سبک های دلبستگی و آسیب های هیجانی دوران کودکی در پیش بینی کیفیت روابط عاطفی در بزرگسالی است.روش: این پژوهش از نوع همبستگی و توصیفی است. جامعه آماری شامل کلیه زنان/مردان متاهل یا در رابطه عاطفی فعال شهر بود که با روش نمونه گیری در دسترس، تعداد ۱۲۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل «پرسش نامه سبک های دلبستگی (ECR)»، «پرسش نامه آسیب های هیجانی کودکی (CTQ)» و «پرسش نامه کیفیت رابطه زناشویی (DAS)» بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد که سبک های دلبستگی ناایمن (اجتنابی و اضطرابی) و آسیب های هیجانی کودکی (به ویژه طرد هیجانی و نقص هیجانی) پیش بینی کننده معنادار کاهش کیفیت روابط عاطفی در بزرگسالی هستند. در مقابل، دلبستگی ایمن با افزایش کیفیت روابط همبستگی مثبت دارد. همچنین، آسیب های هیجانی کودکی نقش میانجی در رابطه بین سبک دلبستگی و کیفیت روابط ایفا می کنند.نتیجه گیری: یافته ها تایید می کنند که ریشه های کیفیت روابط عاطفی بزرگسالی در تجربه های اولیه کودکی و الگوهای دلبستگی نهفته است؛ بنابراین، مداخلات درمانی باید بر ترمیم آسیب های هیجانی کودکی و بازسازی سبک دلبستگی تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

کیفیت روابط عاطفی ، سبک های دلبستگی ، آسیب های هیجانی کودکی ، دلبستگی ایمن ، طرد هیجانی.