نقش آموزش مهارت پرسشگری در ارتقای کیفیت یادگیری دانش اموزان

امروزه نظام های آموزشی در سراسر جهان با چالش ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان روبرو هستند و در این میان مهارت پرسشگری به عنوان یکی از ابزارهای کلیدی برای دستیابی به این هدف مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف تبیین نقش آموزش مهارت پرسشگری در بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان نگاشته شده است و تلاش می کند تا ابعاد مختلف این تاثیر را از منظرهای گوناگون مورد واکاوی قرار دهد. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که پرسشگری موثر، فراتر از یک تکنیک ساده کلاسی، یک رویکرد بنیادین در شکل دهی به ساختارهای شناختی و فراشناختی یادگیرندگان محسوب می شود. این مهارت به دانش آموزان توانایی می دهد تا از جایگاه یک گیرنده منفعل اطلاعات به موقعیت یک کنشگر فعال در فرایند یاددهی-یادگیری گام بردارند و این تحول اساسی، کیفیت درک و تثبیت مفاهیم را به طور چشمگیری افزایش می دهد. مرور منابع معتبر حاکی از آن است که آموزش نظام مند پرسشگری، نه تنها به افزایش سطح دانش محتوایی منجر می شود، بلکه در پرورش مهارت های تفکر انتقادی، حل مسئله و خودتنظیمی نیز نقشی بی بدیل ایفا می کند. با این وجود، بسیاری از معلمان با شیوه های صحیح پرورش این مهارت در کلاس درس آشنایی کافی ندارند و این شکاف آموزشی، یکی از موانع اصلی در تحقق اهداف عالیه نظام تعلیم و تربیت محسوب می شود. در نتیجه، بازنگری در روش های تدریس و طراحی فعالیت های هدفمند برای تقویت پرسشگری، یک ضرورت اجتناب ناپذیر در جهت ارتقای کیفیت یادگیری دانش آموزان به شمار می رود. این مقاله با گردآوری و تحلیل دیدگاه های نظریه پردازان و یافته های تجربی، تلاش دارد تا تصویری روشن از نقش محوری این مهارت ارائه دهد و چارچوبی مفهومی برای کاربست آن در محیط های آموزشی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش ، مهارت پرسشگری ، کفیت یادگیری ، دانش آموزان