وظایف آموزشی و تربیتی معلمان در سند ملی آموزش و پرورش در کشف استعدادهای علمی دانش آموزان

استعداد در فرهنگ لغت به معنای «توانایی ویژه و طبیعی» و «ظرفیت دستیابی به موفقیت» تعریف شده است. استعداد را میزان نسبی پیشرفت فرد در یک فعالیت تعریف کرده اند. اگر افراد مختلف برای کسب مهارت در یک فعالیت در شرایط و موقعیت یکسانی قرار بگیرند، متوجه خواهیم شد که افراد مختلف تفاوت هایی از لحاظ میزان کسب آن مهارت نشان می دهند. به طوری که برخی افراد در یک زمینه، یادگیری بهتر و کارایی زیادتری از خود نشان می دهند و پیشرفتشان در آن زمینه سریع تر است، درحالی که افراد دیگر در زمینه های دیگری ممکن است کارایی و مهارت و سرعت پیشرفت بیشتری داشته باشند. درواقع چنین تفاوتی به تفاوت آنان در استعدادهایشان مربوط می شود. استعداد را می توان برآیندی از فاکتورهایی از قبیل هوش، حافظه، سرعت، شخصیت، خلاقیت، دقت و... دانست که فرد را برای انجام کاری قابل می سازد. انسان ها در عین داشتن اشتراک در بسیاری خصوصیات، تفاوت های بین فردی و درون فردی قابل ملاحظه ای نیز با یکدیگر دارند. هریک از انسان ها (کودکان و نوجوانان) دنیایی مخصوص به خود دارند؛ اما با وجود این تفاوت های چشم گیر، در بین گروه های همانند (به لحاظ سن و مرحله رشد، جنسیت و...) شباهت های معینی نیز دیده می شود. از سوی دیگر، در میان ایشان گروهی وجود دارد که به سبب داشتن تفاوت های چشم گیر، در توانایی یادگیری، به برنامه تربیتی و ملاحظات ویژه نیازمندند . لذا لازم است این گروه به دقت مورد بررسی و مطالعه قرار گیرند تا برنامه ریزی مناسبی برای نیازهایشان پیش بینی شود. بر این اساس این نوشتار در صدد است به نقش مدرسه در شناخت ویژگی های فردی و کشف استعدادهای آموزشی دانش آموزان بپردازد.

کلیدواژه ها:

مدارس ، استعداد علمی دانش آموزان ، ویژگی های فردی.