مدرسه و مسئله بی حوصلگی: بازشناسی ریشه های کاهش درگیری تحصیلی دانش آموزان

این مقاله با هدف بررسی مسئله بی حوصلگی در مدرسه و بازشناسی ریشه های کاهش درگیری تحصیلی دانش آموزان تدوین شده است. مسئله اصلی مقاله آن است که بی حوصلگی تحصیلی تنها نشانه ای گذرا از خستگی یا کم علاقگی نیست، بلکه می تواند بازتابی از گسست میان نیازهای روانی دانش آموز، شیوه های آموزشی، فضای مدرسه، روابط خانوادگی و معنای تجربه یادگیری باشد. در این مقاله تلاش می شود مفهوم بی حوصلگی مدرسه ای، ابعاد درگیری تحصیلی، نشانه های کناره گیری رفتاری، عاطفی و شناختی و زمینه های فردی، خانوادگی، اجتماعی و مدرسه ای موثر بر کاهش مشارکت دانش آموزان تبیین شود. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. نتایج مقاله نشان می دهد کاهش درگیری تحصیلی معمولا حاصل یک عامل منفرد نیست، بلکه از هم افزایی عواملی مانند یکنواختی تدریس، نمره محوری، ضعف احساس تعلق، فشارهای روانی، بی معنایی محتوای درسی، کمبود فرصت انتخاب و ضعف گفت وگوی حمایتی شکل می گیرد. یافته ها بیانگر آن است که مدرسه می تواند با بازآفرینی رابطه معلم و دانش آموز، پیوند دادن درس با زندگی روزمره، افزایش مشارکت فعال، تقویت احساس توانمندی و ایجاد فضای امن برای پرسشگری، زمینه کاهش بی حوصلگی و افزایش درگیری تحصیلی را فراهم کند. این نگاه، مدرسه را کانون معنا، ارتباط، انگیزش و تجربه یادگیری زنده برای نسل امروز معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

بی حوصلگی تحصیلی ، درگیری تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، احساس تعلق ، مشارکت دانش آموز ، مدرسه