بررسی نگرش دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد در رابطه با استفاده از متاورس در آموزش پزشکی

مقدمه: شواهد درباره پذیرش یادگیری مبتنی بر متاورس در آموزش حرفه های سلامت، به ویژه در محیط های با منابع محدود، همچنان محدود است. این مطالعه با استفاده از مدل توسعه یافته پذیرش فناوری، قصد رفتاری دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی برای استفاده از یادگیری مبتنی بر متاورس را بررسی کرد.روش ها: این مطالعه مقطعی از ۲۴ ژوئن تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ در دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. با نمونه گیری تصادفی طبقه ای متناسب، ۱۸۵ دانشجو وارد مطالعه شدند. تحلیل اصلی بر مدل ۲۵ گویه ای انطباق یافته استوار بود. مدل سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی، بوت استرپ ۵۰۰۰ تایی، اعتبارسنجی متقابل و آزمون هم ارزی اندازه گیری انجام شد. مطالعه با کد اخلاق IR.MUMS.FHMPM.REC.۱۴۰۵.۱۰۱ تصویب شد.یافته ها: نرخ پاسخ ۹۶٫۹ درصد و میانگین قصد رفتاری ۳٫۸۹±۰٫۷۳ بود. مدل ۷۰٫۱ درصد واریانس قصد رفتاری را تبیین کرد. نوآوری فردی β=۰.۴۱۹؛ فاصله اطمینان ۹۵ درصد: ۰.۲۴۹ تا ۰.۵۹۱ و لذت ادراک شده β=۰.۳۸۸؛ ۰.۲۱۱ تا ۰.۵۵۲ با قصد رفتاری ارتباط مستقیم مثبت داشتند. سهولت استفاده ادراک شده اثر مستقیم معناداری نداشت، اما از طریق لذت ادراک شده اثر غیرمستقیم مثبت نشان داد ( β=۰.۲۲۵؛ ۰.۱۲۸ تا ۰.۳۲۸). اثر مستقیم سودمندی ادراک شده و ریسک سایبری تایید نشد. مدل توسعه یافته پیش بینی خارج از نمونه بهتری داشت و دانشجویان پیراپزشکی قصد رفتاری بیشتری گزارش کردند.نتیجه گیری: دانشجویان قصد مطلوبی برای پذیرش یادگیری مبتنی بر متاورس داشتند. لذت ادراک شده مهم ترین عامل عملی و سهولت استفاده یک عامل غیرمستقیم بود. اجرای متاورس باید مرحله ای، همسو با برنامه درسی، قابل استفاده و عادلانه باشد. مطالعات چندمرکزی و طولی باید سنجه های فارسی را بهبود دهند و استفاده، پیامدهای یادگیری، دسترس پذیری و هزینه را ارزیابی کنند.

کلیدواژه ها:

متاورس ، قصد رفتاری ، آموزش پزشکی ، دانشجویان پزشکی و پیراپزشکی ، مدل پذیرش فناوری ، لذت ادراک شده