بازتعریف یادگیری در عصر هوش مصنوعی و تحول نقش انسان در تولید دانش

ظهور و گسترش هوش مصنوعی، به ویژه هوش مصنوعی مولد، مفهوم سنتی یادگیری و فرایند تولید دانش را با تحولات اساسی مواجه ساخته است. هدف پژوهش حاضر، بررسی مروری چگونگی بازتعریف یادگیری در عصر هوش مصنوعی و تبیین تحول نقش انسان در فرایند تولید، ارزیابی و اعتبارسنجی دانش است. این پژوهش با رویکرد مروری و با بررسی مطالعات و منابع علمی مرتبط انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی با فراهم کردن دسترسی سریع به اطلاعات، شخصی سازی مسیر یادگیری، ارائه بازخورد و پشتیبانی از حل مسئله، ظرفیت های جدیدی برای بهبود فرایند یادگیری ایجاد کرده است. در مقابل، وابستگی بیش از حد به فناوری، کاهش استقلال فکری، انتشار اطلاعات نادرست، سوگیری الگوریتمی، مسائل اخلاقی و چالش های مربوط به اصالت تولیدات علمی، از مهم ترین تهدیدهای آن محسوب می شوند. نتایج نشان می دهد که نقش انسان از دریافت کننده و تولیدکننده مستقیم اطلاعات به طراح مسئله، تحلیلگر، مفسر، ارزیاب و تصمیم گیرنده تغییر یافته است. بنابراین، آینده یادگیری نیازمند تعامل مکمل و انسان محور میان توانایی های انسانی و ظرفیت های هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، هوش مصنوعی ، تولید دانش ، عاملیت انسانی ، هوش مصنوعی مولد