بازتعریف آموزش ادبیات فارسی در عصر هوش مصنوعی و خوانش هوشمند متون

این مقاله با هدف بررسی بازتعریف آموزش ادبیات فارسی در عصر هوش مصنوعی و خوانش هوشمند متون تدوین شده است. مسئله اصلی مقاله آن است که شیوه های سنتی آموزش ادبیات، با وجود ارزش های عمیق زبانی و فرهنگی، دیگر به تنهایی پاسخگوی نیاز دانش آموزانی نیست که در محیط های دیجیتال می آموزند، جست وجو می کنند و با پاسخ های تولیدشده توسط ابزارهای هوشمند روبه رو می شوند. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در توضیح واژگان دشوار، آشکارسازی لایه های معنایی، مقایسه برداشت ها، ساده سازی متن، طراحی تمرین های تفسیری و گسترش دسترسی دانش آموزان به تجربه های متنوع خواندن نقش پشتیبان داشته باشد. یافته های مقاله بیانگر آن است که کاربست هوشمندانه این ابزارها زمانی ارزش آموزشی پیدا می کند که معلم ادبیات، نقش راهبر فهم، سنجشگر پاسخ، پاسدار زبان فارسی و پرورش دهنده ذوق ادبی را حفظ کند. نتیجه مقاله بر ضرورت پیوند میان خوانش انسانی، سواد زبانی، نقد پاسخ های هوشمند، توجه به بافت تاریخی آثار و هویت فرهنگی تاکید دارد و پیشنهاد می کند آموزش ادبیات فارسی به سمت الگویی حرکت کند که فناوری را ابزار تعمیق فهم بداند، نه جایگزین اندیشه، تخیل و داوری ادبی دانش آموز در کلاس درس امروز و آینده باشد.

کلیدواژه ها:

آموزش ادبیات فارسی ، هوش مصنوعی ، خوانش هوشمند متون ، فهم ادبی ، سواد زبانی ، هویت فرهنگی