ارزشیابی مبتنی بر شایستگی، رویکردی نوین در سنجش یادگیری

هدف از این پژوهش، واکاوی و تبیین رویکرد ارزشیابی مبتنی بر شایستگی به عنوان الگویی نوین در سنجش یادگیری، و ارائه تصویری روشن از مولفه ها، مزایا و چالش های فراروی آن در نظام های آموزشی کنونی است. در این مطالعه که با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از تحلیلمفهومی و بررسی اسناد علمی معتبر انجام شده، ابتدا به نقد رویکردهای سنتی سنجش پرداخته شده که عمدتا بر حافظه سپاری و بازتولید اطلاعات تمرکز دارند و نمی توانند تصویر درستی از توانمندی های واقعی فراگیران ارائه دهند. سپس، با تکیه بر چارچوب نظری شایستگی، نشان داده شده که سنجش اصیل باید مبتنی بر تکالیف معنادار، ملاک های شفاف، بازخورد مستمر، خودارزیابی و تنوع در شواهد عملکرد باشد. یافته ها حاکی از آن است که این رویکرد، علاوه بر افزایش اعتبار قضاوت های ارزشیابی، به تقویتیادگیری عمیق، خودتنظیمی، فراشناخت و مسئولیت پذیرییادگیرنده می انجامد. همچنین، استقرار موفقیت آمیز این نظام، نیازمند توانمندسازی مدرسان، بازطراحی برنامه های درسی و ایجاد بسترهای نهادی مناسب است. در پایان، الگویی مرحله ای برای پیاده سازی تدریجی این نظام پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی مبتنی بر شایستگی ، سنجش عملکردی ، بازخورد تکوینی ، خودتنظیمی ، تکالیف اصیل