بررسی تاثیر شعرخوانی بر افزایش انگیزه یادگیری درس فارسی

انگیزه یادگیری یکی از مهم ترین عوامل موثر بر کیفیت، استمرار و عمق فرایند یادگیری دانش آموزان است و کاهش آن می تواند به بی توجهی، مشارکت پایین، یادگیری سطحی و شکل گیری نگرش منفی نسبت به درس منجر شود. درس فارسی، به عنوان یکی از دروس بنیادین دوره های مختلف تحصیلی، علاوه بر انتقال دانش زبانی و ادبی، وظیفه مهمی در پرورش توانایی های شناختی، عاطفی، ارتباطی و فرهنگی دانش آموزان بر عهده دارد. با این حال، چنانچه آموزش این درس صرفا بر حفظ مطالب، معنی کردن واژه ها و ابیات و پاسخ گویی به پرسش های کتاب محدود شود، ممکن است جذابیت و مشارکت دانش آموزان کاهش یابد. در این میان، شعرخوانی به دلیل برخورداری از موسیقی کلام، آهنگ، ریتم، تصویرسازی، تخیل، عاطفه و ظرفیت بالای مشارکت جمعی، می تواند به عنوان یکی از روش های موثر برای ایجاد تنوع در آموزش فارسی و تقویت انگیزه یادگیری مورد توجه قرار گیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی مروری تاثیر شعرخوانی بر افزایش انگیزه یادگیری درس فارسی انجام شده است. در این مقاله با استفاده از منابع فارسی و انگلیسی، رابطه میان شعرخوانی، انگیزش درونی، مشارکت فعال، خودکارآمدی، علاقه مندی به مطالعه و تعامل کلاسی بررسی شده است. شواهد پژوهشی نشان می دهد که شعر، هنگامی که با روش های فعال و مشارکتی مانند شعرخوانی گروهی، اجرای آهنگین، گفت وگو درباره مضمون، انتخاب شعر توسط دانش آموز، بازآفرینی و فعالیت های خلاق همراه شود، می تواند تجربه یادگیری را از یک فعالیت صرفا آموزشی به تجربه ای عاطفی، اجتماعی و لذت بخش تبدیل کند. همچنین شعرخوانی می تواند از طریق ایجاد احساس شایستگی، فرصت انتخاب و برقراری ارتباط اجتماعی، برخی از نیازهای اساسی مرتبط با انگیزش را فعال کند.