بررسی تاثیر آموزش ادبیات فارسی بر تقویت سواد عاطفی و همدلی دانش آموزان با تاکید بر شعر و داستان معاصر

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش ادبیات فارسی با تاکید بر شعر و داستان معاصر بر سواد عاطفی/هیجانی و همدلی دانش آموزان دختر ۱۵ تا ۱۸ ساله بود. روش پژوهش در قالب یک طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل طراحی شد. جامعه هدف مفهومی پژوهش، دانش آموزان دختر ۱۵ تا ۱۸ ساله دوره دوم متوسطه تحت پوشش اداره آموزش وپرورش شهرستان لنگرود بود. جامعه ای برابر با ۱۲۶۰ نفر شد و نمونه نهایی ۱۲۰ دانش آموز، شامل ۶۰ نفر در گروه آزمایش و ۶۰ نفر در گروه کنترل، در نظر گرفته شد. گروه آزمایش در هشت جلسه ۷۰ دقیقه ای آموزش ادبیات فارسی مبتنی بر خوانش عاطفی، نام گذاری هیجان، دیدگاه گیری، نوشتار تاملی، گفت وگوی اکتشافی و تحلیل احساس و انگیزه شخصیت ها شرکت کرد؛ گروه کنترل برنامه معمول درس فارسی را ادامه داد. آثار مورد استفاده شامل گزیده هایی از «صدای پای آب» سهراب سپهری، «روز ناگزیر» و «حسرت پرواز» قیصر امین پور، «خمره» و «قصه های مجید» هوشنگ مرادی کرمانی بود. «هشت کتاب» سپهری در سامانه رسمی کنترل کیفیت منابع آموزشی رشد برای متوسطه دوم و درس زبان و ادبیات فارسی ثبت شده و «خمره» نیز در منابع رسمی رشد برای نوجوانان معرفی شده است؛ منابع رشد همچنین آثار قیصر امین پور را در حوزه شعر معاصر معرفی و تحلیل کرده اند.در داده های تفاوت اولیه گروه ها در سواد هیجانی، معنادار نبود. میانگین سواد هیجانی گروه آزمایش افزایش یافت. تحلیل کوواریانس با کنترل پیش آزمون، سن و پایه تحصیلی، اثر گروه بر سواد هیجانی را معنادار نشان داد، در همدلی نیز میانگین گروه آزمایش اثر تعدیل شده گروه معنادار بود،. رگرسیون تغییر همدلی نشان داد افزایش سواد هیجانی، پس از کنترل گروه، همدلی پایه و سن، با افزایش همدلی رابطه مثبت داشت،