نقش فناوری اطلاعات و ارتباطات در تقویت یادگیری خودتنظیم دانش آموزان

گسترش فناوری های اطلاعات و ارتباطات، شیوه های یادگیری در نظام های آموزشی را به طور چشمگیری دگرگون کرده است. یکی از مهم ترین پیامدهای این تحول، فراهم شدن زمینه برای تقویت یادگیری خودتنظیم و مستقل دانش آموزان است؛ رویکردی که در آن یادگیرنده با برنامه ریزی، مدیریت و ارزیابی عملکرد خود، نقش فعالی در فرایند یادگیری ایفا می کند. هدف این مقاله، تبیین نقش فناوری های اطلاعات و ارتباطات در توسعه یادگیری خودتنظیم دانش آموزان دوره متوسطه و بررسی فرصت ها و چالش های به کارگیری این فناوری ها در مدارس ایران است. این پژوهش از نوع مروری تحلیلی بوده و با استفاده از منابع علمی فارسی و انگلیسی به بررسی ابعاد مختلف موضوع پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از ابزارهای دیجیتال، سامانه های مدیریت یادگیری، محتوای چندرسانه ای و محیط های آموزشی برخط می تواند انگیزه یادگیری، مسئولیت پذیری، مدیریت زمان، دسترسی به منابع آموزشی و مشارکت فعال دانش آموزان را افزایش دهد. در مقابل، محدودیت زیرساخت های ارتباطی، نابرابری در دسترسی به تجهیزات دیجیتال، کمبود آموزش تخصصی معلمان و تولید ناکافی محتوای بومی از مهم ترین موانع تحقق یادگیری مستقل محسوب می شوند. در مجموع، توسعه زیرساخت های آموزشی، توانمندسازی معلمان و طراحی محتوای آموزشی متناسب با نیازهای دانش آموزان ایرانی، از عوامل کلیدی برای استفاده اثربخش از فناوری اطلاعات و ارتباطات در ارتقای کیفیت یادگیری خودتنظیم و مستقل به شمار می آید.