مدل پیش بینی آمادگی معلمان برای آموزش ترکیبی بر اساس سواد اطلاعاتی، خودتنظیمی یادگیری و نگرش به فناوری: مطالعه ای در مدارس شهر کرمان

هدف پژوهش حاضر، طراحی و آزمون مدل پیش بینی آمادگی معلمان برای آموزش ترکیبی بر اساس سواد اطلاعاتی، خودتنظیمی یادگیری و نگرش آنان به فناوری در مدارس شهر کرمان بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و پیش بینی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه معلمان مدارس ابتدایی و متوسطه شهر کرمان در سال تحصیلی جاری تشکیل دادند که از میان آن ها، نمونه ای به حجم ۲۲۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس آمادگی معلمان برای آموزش آنلاین، پرسشنامه سواد اطلاعاتی، مقیاس راهبردهای خودتنظیمی یادگیری (برگرفته از MSLQ پینتریچ) و پرسشنامه نگرش به فناوری بر اساس مدل پذیرش فناوری (TAM) بود. روایی ابزارها به روش صوری-محتوایی و پایایی آن ها از طریق ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. داده ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه همزمان تحلیل شدند. یافته های توصیفی نشان داد که میانگین متغیرهای آمادگی برای آموزش ترکیبی (۶۵/۳)، سواد اطلاعاتی (۷۲/۳)، خودتنظیمی (۸۰/۳) و نگرش به فناوری (۸۸/۳) در سطح بالاتر از متوسط قرار دارد. نتایج ضریب همبستگی پیر اجرای موفق آموزش ترکیبی دارد.