بررسی و مقایسه رابطه سبک های والدگری و کیفیت زندگی در مدرسه بین دانش آموزان پسر عادی و تیزهوش دوره اول شهرستان یزد در سال تحصیلی ۹۵-۹۴

پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه رابطه بین سبک های والدگری و کیفیت زندگی در مدرسه دانش آموزان تیزهوش و عادی انجام شد. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ اجرا توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش کلیه دانش آموزان پسرعادی و تیزهوش متوسطه دوره اول شهرستان یزد به تعداد ۴۱۹ دانش آموز تیزهوش و ۱۳۸۱۸دانش آموز عادی بود. با استفاده از جدول کرجسی و مورگان حجم نمونه ۱۹۸دانش آموز تیزهوش و ۳۷۶دانش آموز عادی تعیین گردید که روش نمونه گیری تصادفی، خوشه ای و طبقه ای بود. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک های والدگری بامریند و کیفیت زندگی درمدرسه اندرسون و بروک بود. پرسشنامه سبک های والدگری توسط والدین دانش آموزان وکیفیت زندگی درمدرسه توسط خود دانش آموزان تکمیل شد. داده ها به روش ضریب همبستگی پیرسون، آزمون لوین، آزمونt برای گروه های مستقل و تحلیل واریانس کای اسکوار مورد تحلیل قرارگرفت. یافته های تحقیق نشان داد که در دانش آموزان عادی هر چه سبک فرزندپروری سهل گیرانه تر باشد، ارتباط با معلم ضعیف تراست. هرچه سبک فرزندپروری استبدادی تر باشد، رابطه با معلم، فرصت، پیشرفت و کیفیت زندگی در مدرسه دانش آموز ضعیف تر است. بررسی واریانس متغیر رضایت عمومی نشان داد که میانگین رضایت عمومی دانش آموزانی که والدین سهل گیر دارند به طور قابل ملاحظه ای، کمتر از دانش آموزانی است که والدین مقتدر دارند. علت معنی داری تحلیل واریانس متغیر کیفیت زندگی در مدرسه این بود که میانگین کیفیت زندگی در مدرسه دانش آموزانی که والدین سهل گیر داشتند به طور معنی داری کمتر از دانش آموزانی است که والدین مقتدر دارند. میانگین ماجرا جویی دانش آموزان تیزهوشی که والدین سهل گیر داشتند به طور معنی داری بیشتر از دانش آموزان تیزهوشی بودکه والدین مقتدر داشتند. براساس نتایج می توان نتیجه گیری کرد که بین سبک های والدگری و کیفیت زندگی در مدرسه رابطه وجوددارد.