تجربه «سکوت آموزشی» در کلاس های دخترانه و نقش مدرسه در فعال ساز در مدارس دخترانه متوسطه دوم شهر کرمان

سکوت در کلاس درس، اگرچه اغلب به عنوان نشانه ای از عدم مشارکت یا بی علاقگی تفسیر می شود، در کلاس های دخترانه ابعاد پیچیده تری می یابد که ریشه در هنجارهای جنسیتی، پویایی های قدرت و ساختارهای آموزشی دارد. این مقاله به بررسی پدیدارشناختی تجربه «سکوت آموزشی» در کلاس های دخترانه دوره متوسطه می پردازد و نقش مدرسه را در فعال سازی صدای دانش آموزان مورد واکاوی قرار می دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد که سکوت آموزشی پدیده ای چندوجهی است که نه تنها از عوامل روان شناختی فردی (مانند اضطراب، کم بود اعتمادبه نفس و ترس از قضاوت) نشات می گیرد، بلکه به عنوان راهبردی عامدانه در مدیریت پویایی های کلاس و مذاکره با ساختارهای قدرت نیز عمل می کند. مدرسه با اتخاذ رویکردهای مشارکتی، ایجاد فضاهای امن برای ابراز وجود و بازتعریف نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر گفت وگو» می تواند نقش تعیین کننده ای در شکستن سکوت آموزشی و فعال سازی صدای دانش آموزان دختر ایفا کند.