پیامد استفاده از «عوامل پداگوژیک تعاملی» بر هویت حرفه ای و انگیزش درونی معلمان

تحول شتابان فناوری های هوشمند در آموزش، نقش معلم را از انتقال دهنده صرف دانش به طراح تجربه های یادگیری، تسهیل گر تعامل و تصمیم گیرنده حرفه ای تغییر داده است. در این میان، «عوامل پداگوژیک تعاملی» یا AI Agents به عنوان سامانه های هوشمندی که قادرند با معلمان و دانش آموزان گفت وگو کنند، بازخورد متناسب ارائه دهند، فعالیت های آموزشی را پیشنهاد کنند و بخشی از امور تکراری را مدیریت نمایند، به تدریج وارد فضای مدرسه و کلاس درس شده اند. با وجود ظرفیت بالای این فناوری در شخصی سازی آموزش و کاهش بار اجرایی معلمان، استفاده از آن می تواند پیامدهای پیچیده ای برای هویت حرفه ای و انگیزش درونی معلمان به همراه داشته باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل پیامدهای به کارگیری عوامل پداگوژیک تعاملی بر ادراک معلمان از نقش حرفه ای خود و مولفه های انگیزش درونی آنان انجام شده است.یافته های تحلیلی نشان می دهد که عوامل پداگوژیک تعاملی، در صورت ایفای نقش «یار حرفه ای» و نه «جایگزین معلم»، می توانند با کاهش زمان صرف شده برای امور تکراری مانند تهیه تمرین، تنظیم بازخورد اولیه، تحلیل عملکرد دانش آموزان و برنامه ریزی محتوایی، فرصت بیشتری برای تمرکز معلم بر ابعاد انسانی، تربیتی و خلاقانه تدریس فراهم کنند. این وضعیت می تواند احساس کارآمدی حرفه ای، توانمندی دیجیتال، خلاقیت در طراحی یادگیری و رضایت شغلی معلمان را افزایش دهد. همچنین، دریافت پیشنهادهای آموزشی متناسب با نیازهای دانش آموزان و امکان پایش سریع تر پیشرفت تحصیلی، زمینه تصمیم گیری مبتنی بر داده را برای معلم فراهم می سازد و می تواند جایگاه او را به عنوان رهبر یادگیری در کلاس تقویت کند.