بررسی نقش مدرسه در مدیریت خستگی شناختی دیجیتال در دانش آموزان دختر شهر کرمان

گسترش فناوری های دیجیتال در نظام آموزشی، اگرچه افق های تازه ای در یادگیری گشوده است، اما هم زمان موجی از چالش های شناختی و روان شناختی را برای دانش آموزان به همراه داشته است. در این میان، «خستگی شناختی دیجیتال» به عنوان یکی از مهم ترین پیامدهای فرسایشی استفاده مفرط از صفحات نمایش و چندوظیفه گی رسانه ای، کارکردهای اجرایی و انگیزه تحصیلی دانش آموزان را به شدت تحت تاثیر قرار داده است. این مقاله با رویکردی ترکیبی به بررسی نقش نهاد مدرسه در مدیریت این خستگی در میان دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم شهر کرمان می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که شیوع خستگی شناختی دیجیتال در این جامعه بالا بوده و عواملی چون چندوظیفه گی، طولانی بودن زمان مواجهه با صفحه نمایش و کمبود تعاملات چهره به چهره بیشترین سهم را در ایجاد آن دارند. مدرسه با ایفای نقش های «تنظیم گر محیط یادگیری»، «تسهیل گر تعاملات انسانی» و «حامی سلامت روان» می تواند به طور معناداری این خستگی را کاهش دهد. بااین حال، شکاف آشکاری میان نیازهای روان شناختی دانش آموزان و خدمات مشاوره ای موجود در مدارس مشاهده می شود که نیازمند بازنگری اساسی در سیاست های آموزشی و برنامه های پشتیبانی است.