واکاوی سازوکارهای تاثیر روان شناختی معلمان بر اثربخشی آموزشی: یک مدل ساختاری

اثربخشی آموزشی یکی از مهم ترین شاخص های کیفیت نظام های آموزشی است و تحقق آن تنها به برخورداری معلمان از دانش تخصصی و مهارت های تدریس محدود نمی شود، بلکه تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل روان شناختی، عاطفی و بین فردی قرار دارد که در تعامل مستمر معلم و دانش آموز شکل می گیرند. هدف پژوهش حاضر، واکاوی سازوکارهای تاثیر روان شناختی معلمان بر اثربخشی آموزشی و ارائه یک مدل ساختاری برای تبیین روابط میان متغیرهای روان شناختی معلم و پیامدهای آموزشی است. در این رویکرد، ویژگی هایی همچون خودکارآمدی معلم، تنظیم هیجان، تاب آوری، انگیزش شغلی، امنیت روان شناختی، نگرش مثبت به یادگیری و کیفیت روابط بین فردی، به عنوان سازه های موثر بر رفتار حرفه ای معلم و در نهایت اثربخشی آموزشی مورد توجه قرار گرفته اند. فرض اساسی پژوهش آن است که تاثیر عوامل روان شناختی معلمان بر پیامدهای آموزشی، عمدتا به صورت مستقیم و خطی رخ نمی دهد، بلکه از طریق سازوکارهای میانجی همچون کیفیت تعامل معلم دانش آموز، مدیریت کلاس، درگیری شغلی، حمایت عاطفی و استفاده موثر از راهبردهای تدریس منتقل می شود.