تاثیر روش های تدریس فعال بر مهارت مکالمه ی زبان آموزان در متوسطه دوم دخترانه شهر کرمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر مهارت مکالمه زبان آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر کرمان انجام شد. مهارت مکالمه یکی از مهم ترین مهارت های یادگیری زبان انگلیسی است؛ زیرا زبان آموز برای برقراری ارتباط موثر باید بتواند واژگان، ساختارهای زبانی، تلفظ و شیوه های مناسب تعامل را به صورت هم زمان به کار گیرد. با این حال، غلبه روش های سنتی و معلم محور در برخی کلاس های زبان، فرصت کافی برای مشارکت، تمرین گفتاری و تعامل واقعی دانش آموزان را کاهش می دهد. ازاین رو، استفاده از روش های تدریس فعال می تواند زمینه مناسبی برای افزایش حضور و مشارکت زبان آموزان در فرایند یادگیری فراهم کند. روش پژوهش از نوع کمی و با طرح شبه آزمایشی پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زبان آموزان دختر دوره متوسطه دوم شهر کرمان بود که در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش با بهره گیری از روش های تدریس فعال، از جمله یادگیری مشارکتی، ایفای نقش، بحث گروهی و فعالیت های مبتنی بر تکلیف آموزش دید و گروه کنترل آموزش معمول کلاس را دریافت کرد. ابزار گردآوری داده ها، آزمون مهارت مکالمه زبان انگلیسی بود که مولفه هایی مانند روانی گفتار، دقت زبانی، واژگان، تلفظ و انسجام گفتار را ارزیابی می کرد. یافته های پژوهش نشان داد استفاده از روش های تدریس فعال در بهبود مهارت مکالمه زبان آموزان موثر است. دانش آموزانی که در فعالیت های تعاملی، گروهی و گفت وگومحور مشارکت داشتند، فرصت بیشتری برای تولید زبان، تمرین واژگان و ساختارهای آموخته شده، دریافت بازخورد و کاهش اضطراب گفتاری پیدا کردند. در نتیجه، روش های تدریس فعال می توانند به ارتقای روانی گفتار، اعتمادبه نفس، مشارکت کلاسی و توانایی برقراری ارتباط به زبان انگلیسی کمک کنند. بنابراین، پیشنهاد می شود دبیران زبان انگلیسی با ایجاد محیطی حمایتی و دانش آموزمحور، استفاده از فعالیت های گفتاری و مشارکتی را در برنامه تدریس خود گسترش دهند.