نقش سبک تعاملی معلم در اشتیاق تحصیلی و خودکارآمدی دانش آموزان؛ مطالعه موردی دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمان

سبک تعامل معلم با دانش آموزان یکی از عوامل مهم موثر بر تجربه آموزشی، انگیزش و مشارکت تحصیلی آنان است. نحوه برقراری ارتباط معلم، میزان حمایت عاطفی، ارائه بازخورد و فراهم کردن فرصت مشارکت می تواند بر اشتیاق تحصیلی و باور دانش آموزان نسبت به توانایی های تحصیلی خود تاثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف توصیف وضعیت سبک تعاملی معلم، اشتیاق تحصیلی و خودکارآمدی دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی است. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه شهر کرمان تشکیل دادند که از میان آنان ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های سبک تعاملی معلم، اشتیاق تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی و بر اساس مقیاس پنج درجه ای لیکرت گردآوری و با استفاده از شاخص های آمار توصیفی، شامل میانگین و انحراف معیار، تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین سبک تعاملی معلم ۳/۴۲، اشتیاق تحصیلی ۳/۱۵ و خودکارآمدی تحصیلی ۲/۸۵ است. بر اساس این یافته ها، سبک تعاملی معلم در سطح متوسط به بالا، اشتیاق تحصیلی در سطح متوسط و خودکارآمدی تحصیلی در سطح متوسط به پایین قرار داشت. این نتایج بر اهمیت تقویت تعامل حمایتگرانه، بازخورد سازنده و فراهم کردن فرصت های موفقیت و مشارکت برای بهبود تجربه تحصیلی دانش آموزان تاکید دارد. از آنجا که پژوهش حاضر با استفاده از آمار توصیفی انجام شده است، نتایج آن صرفا وضعیت متغیرها را توصیف می کند و بیانگر رابطه علی میان آن ها نیست.