تبیین نقش برنامه های پرورشی مدرسه در پیش بینی بهزیستی روان شناختی و تعلق مدرسه ای دانش آموزان

مدرسه افزون بر انتقال دانش و پرورش توانایی های شناختی، یکی از مهم ترین محیط های اجتماعی و تربیتی برای شکل گیری هویت، سلامت روان و احساس تعلق دانش آموزان محسوب می شود. کیفیت تجربه دانش آموزان از زندگی مدرسه ای می تواند بر انگیزش تحصیلی، مشارکت اجتماعی، خودکارآمدی، روابط بین فردی و سازگاری روان شناختی آنان تاثیر بگذارد. در این میان، برنامه های پرورشی مدرسه شامل فعالیت های فرهنگی، هنری، دینی، اجتماعی، ورزشی، مهارت آموزی، مشاوره ای و مشارکتی، ظرفیت قابل توجهی برای پاسخ گویی به نیازهای روانی و اجتماعی دانش آموزان دارند. بااین حال، اثربخشی این برنامه ها صرفا به تعداد فعالیت های اجراشده وابسته نیست، بلکه کیفیت طراحی، میزان مشارکت پذیری، تناسب با نیازهای رشدی، عدالت در دسترسی و چگونگی ارتباط آن ها با زندگی واقعی دانش آموزان نیز اهمیت دارد.با وجود اهمیت برنامه های پرورشی، در بسیاری از مدارس این برنامه ها همچنان به صورت مناسبتی، مقطعی و بدون ارزیابی منظم اجرا می شوند. همچنین، بخش قابل توجهی از پژوهش های پیشین تنها روابط مستقیم میان فعالیت های فوق برنامه و یکی از پیامدهای روان شناختی یا تحصیلی را بررسی کرده اند و کمتر به تبیین هم زمان بهزیستی روان شناختی و تعلق مدرسه ای در قالب یک مدل ساختاری پرداخته اند. ازاین رو، مدل یابی نقش برنامه های پرورشی مدرسه می تواند به شناخت سازوکارهای اثرگذاری تربیتی مدرسه و طراحی مداخلات مبتنی بر شواهد کمک کند.