معلم علوم به مثابه ی تسهیل گر یادگیری: از انتقال دانش تا پرورش کنجکاوی علمی در عصر تحول دیجیتال

پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش تحولی یافته معلم علوم در نظام آموزشی قرن بیست یکم نگاشته شده است. رویکرد سنتی که معلم را صرفا «منبع دانایی» می دانست، جای خود را به پارادایم «تسهیل گری و راهنمایی در فرایند کشف» داده است. این مقاله با بهره گیری از مبانی نظریه های یادگیری سازنده گرا (Constructivism)، رویکردهای مبتنی بر پروژه (PBL) و یافته های علوم شناختی، نشان می دهد که معلم علوم چگونه می تواند با ایجاد موقعیت های مسئله محور، پرورش مهارت های تفکر انتقادی و ارتباط علم با زندگی روزمره، نقشی بی بدیل در تربیت نسلی پرسشگر، مسئولیت پذیر و مجهز به سواد علمی ایفا کند. همچنین بر ضرورت توجه به پیشینه ی علمی تمدن ایرانی-اسلامی و بومی سازی محتوای آموزشی تاکید شده است. روش تحقیق در این مقاله، مروری نظام مند (Systematic Review) با رویکرد تحلیلی-توصیفی است. یافته ها حاکی از آن است که اثربخش ترین معلمان علوم، آن هایی هستند که کلاس درس را به یک «جامعه ی پژوهشی کوچک» تبدیل می کنند و دانش آموزان را در مسیر ساخت دانش همراهی می کنند، نه تحمیل آن.