رابطه میان قضاوت حرفه ای معلمان، بازخورد تکوینی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان

در نظام های آموزشی نوین، گذار از رویکردهای سنتی آزمون محور به سمت ارزیابی های پویا، اهمیت نقش معلم را به عنوان تسهیل گر فرآیند یادگیری دوچندان کرده است. هدف اصلی پژوهش حاضر، مدل یابی ساختاری رابطه میان قضاوت حرفه ای معلمان، استفاده از بازخوردهای تکوینی و تاثیر آن بر تقویت خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان است. این پژوهش از حیث هدف، کاربردی و از حیث روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) است. جامعه آماری شامل معلمان مقاطع متوسطه بوده که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه های استاندارد قضاوت حرفه ای، بازخورد تکوینی و مقیاس خودتنظیمی یادگیری (SRL) بود که روایی و پایایی آن ها مورد تایید قرار گرفت.یافته های پژوهش نشان می دهد که قضاوت حرفه ای معلمان تاثیر مستقیم و مثبت معناداری بر کیفیت و فراوانی بازخوردهای تکوینی ارائه شده به دانش آموزان دارد. به عبارت دیگر، معلمانی که از توانمندی بالاتری در قضاوت حرفه ای (تفسیر صحیح داده های عملکردی دانش آموز) برخوردارند، بازخوردهایی دقیق تر، جهت دارتر و انگیزشی ارائه می دهند. نتایج مدل سازی معادلات ساختاری همچنین بیانگر آن است که بازخورد تکوینی به عنوان یک متغیر میانجی، نقش کلیدی در تقویت مولفه های خودتنظیمی یادگیری شامل برنامه ریزی، نظارت بر خود و ارزیابی در دانش آموزان ایفا می کند.این یافته ها نشان می دهد که ارتقای سطح قضاوت حرفه ای معلمان از طریق دوره های ضمن خدمت و تمرکز بر مهارت های بازخورددهی، می تواند به طور مستقیم باعث افزایش استقلال یادگیری و مسئولیت پذیری دانش آموزان شود. در نهایت، مدل برازش شده در این پژوهش پیشنهاد می کند که برای بهبود نتایج تحصیلی، نظام آموزشی باید از “قضاوت های کلیشه ای” به سمت “قضاوت های مبتنی بر شواهد عملکردی” حرکت کند تا بستری برای بازخورد تکوینی اثربخش فراهم گردد که نتیجه نهایی آن پرورش دانش آموزانی خودتنظیم و مادام العمر است.