بررسی روش های تدریس فعال در آموزش فیزیک و تاثیر آن بر خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان مقطع متوسطه اول (مطالعه موردی: معلمان فیزیک شهر بابل)

هدف از نگارش این مقاله، بررسی روش های تدریس فعال در آموزش فیزیک و تاثیر آن بر پرورش خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان مقطع متوسطه اول در شهر بابل است. فیزیک، به عنوان یکی از دروس پایه و تاثیرگذار در دوره متوسطه اول، نیازمند روش های تدریس پویا و خلاقانه است که دانش آموزان را به مشارکت فعال، تفکر، پژوهش و حل مسئله وادار کند. روش های سنتی تدریس که بر حفظ کردن و انتقال یک طرفه اطلاعات تاکید دارند، نمی توانند پاسخگوی نیازهای آموزشی و تربیتی دانش آموزان در عصر حاضر باشند. این مقاله با رویکرد تحلیلی-توصیفی، به بررسی روش های تدریس فعال مانند روش اکتشافی، روش حل مسئله، روش همیاری، روش بارش مغزی و روش یادگیری مبتنی بر پروژه در آموزش فیزیک پرداخته و تاثیر هر یک از این روش ها را بر خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان مورد واکاوی قرار می دهد. سپس با توجه به شرایط و امکانات موجود در مدارس شهر بابل، راهکارهای عملی برای بهره گیری معلمان فیزیک از این روش ها ارائه می شود. نتایج نشان می دهد که استفاده از روش های تدریس فعال می تواند به طور معناداری خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان را افزایش دهد و آن ها را برای مواجهه با چالش های دنیای واقعی آماده تر سازد.