نقش بازی وارسازی اجتماعی در افزایش مشارکت دانش آموزان منزوی در فعالیت های گروهی کلاسی

انزوای اجتماعی در کلاس درس—به ویژه در میان دانش آموزان کم تعامل، خجالتی یا دارای تجربه های طردشدگی—یکی از موانع پنهان اما اثرگذار بر یادگیری مشارکتی، رشد مهارت های ارتباطی و احساس تعلق به مدرسه است. بسیاری از راهبردهای رایج برای افزایش مشارکت (مانند تشویق شفاهی، تکلیف گروهی یا نمره مشارکت) برای این گروه از دانش آموزان یا کافی نیستند یا حتی می توانند اضطراب اجتماعی را تشدید کنند. در سال های اخیر، بازی وارسازی اجتماعی (Social Gamification) به عنوان رویکردی مبتنی بر سازوکارهای بازی در بستر تعاملات اجتماعی (همکاری، بازخورد همسالان، ماموریت های گروهی، نقش پذیری و پیشرفت جمعی) مطرح شده است. با این حال، هنوز درباره این که بازی وارسازی اجتماعی چگونه و تحت چه شرایطی می تواند مشارکت دانش آموزان منزوی را افزایش دهد، و چه ملاحظات اخلاقی و تربیتی در طراحی آن لازم است، نیاز به تبیین و آزمون تجربی وجود دارد.هدف این پژوهش تبیین و ارزیابی نقش بازی وارسازی اجتماعی در افزایش مشارکت رفتاری، شناختی و عاطفی دانش آموزان منزوی در فعالیت های گروهی کلاسی است. همچنین، پژوهش می کوشد سازوکارهای میانجی (مانند احساس تعلق، خودکارآمدی اجتماعی و امنیت روانی) و شرایط تسهیل گر (مانند سبک مدیریت کلاس و کیفیت روابط همسالان) را بررسی کند.