مطالعه تطبیقی مدیریت منابع انسانی در واحدهای آموزشی

مدیریت منابع انسانی در نظام آموزشی ایران به عنوان اصلی ترین رکن تحقق اهداف پداگوژیک و توسعه پایدار، امروزه با چالش های ساختاری و نوظهوری روبروست که نیازمند واکاوی دقیق علمی است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل جامع ابعاد مدیریت منابع انسانی آموزشی ، شناسایی چالش های استراتژیک در حوزه های جذب، نگهداشت و توسعه حرفه ای، و تبیین پی آمدهای تمرکزگرایی اداری بر کارآمدی واحدهای آموزشی انجام شده است. این مطالعه با روش مروری و با استناد به ادبیات پژوهشی معتبر و اسناد بالادستی، به ترکیب و نقد یافته های پیشین در این حوزه پرداخته است. اهمیت این پژوهش در آن است که با نگاهی نقادانه به شکاف میان «شان حرفه ای معلم» و «ساختار بوروکراتیک»، ضرورت گذار از مدیریت سنتی به مدیریت استراتژیک را به عنوان یک اولویت ملی برجسته می سازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که تمرکزگرایی مفرط اداری منجر به سلب عاملیت از مدیران مدارس، غلبه فرمالیسم بر توسعه حرفه ای و توزیع ناعادلانه منابع انسانی شده است. در نهایت، نتایج تحقیق بر ضرورت اجرای سیاست های مدرسه محوری، بازتعریف معلمان به عنوان دارایی های استراتژیک، و اصلاح نظام ارزیابی و انگیزش با هدف جلوگیری از فرسودگی شغلی و ارتقای کیفیت آموزشی تاکید دارد.